Μικρή πραγματεία περί του πέρδεσθαι

«Περί τοῦ πέρδεσθαι οὐ καταισχύνει, πάντων γὰρ περδομένων»

Το παρόν πόνημα πραγματεύεται την ουτοπική, ή μη, διάσταση ορισμένων παροιμιωδών ελληνικών φράσεων.

Έχει αναρωτηθεί άραγε κανείς, αν είναι εφικτό να αποδειχθεί με επιστημονικό τρόπο, η ορθότητα φράσεων, όπως: «κλάσε μας τ’ αρχίδια», «ο κουφός και ο κλανιάρης πάνε δίπλα στα νταούλια», «έκλασε η νύφη, σχόλασε ο γάμος»; Βεβαίως, και δεν έχει! Δυστυχώς, οι συνθήκες ζωής των ανθρώπων, τον 21^ο αιώνα, δεν αφήνουν περιθώρια για τέτοιου είδους προβληματισμούς. Κι όμως υπάρχει τρόπος. Με την παρούσα πραγματεία επιχειρείται η απόδειξη, ή μη, της ορθότητας ορισμένων παρόμοιων ελληνικών φράσεων.

Η πορδή, ή κλανιά, είναι μία παρεξηγημένη σωματική ανάγκη. Αναφέρεται περιπαικτικά ως «ρέψιμο του κώλου», ή «γέλιο της κωλοτρυπίδας», ενώ επισήμως, ως πορδή ορίζεται «η επίπονος και η επίμονος προσπάθεια του κώλου να μιλήσει» ⁽¹⁾.